IAmCharlieZaterdagavond 23 december 1961 zag ik voor de tweede keer in de bioscoop Stanley Kubricks film ‘Spartacus’. Net als de eerste keer was ik diep onder de indruk.

‘Een meesterlijke film’, schreef ik, vijftien jaar oud, in mijn dagboek. ‘Er zijn dingen die je altijd bij blijven, zoals de scène waarin alle gevangen slaven, om hun leider niet te verraden, roepen: “I am Spartactus! I am Spartacus!”

Dat de slavenleider aan het eind van de film, ruim honderd jaar vóór Jezus, de marteldood aan het kruis stierf, zal niet weinig heben bijgedragen aan de indruk die de film op mij maakte. (In werkelijkheid is niet zeker hoe Spartacus aan zijn einde kwam.) Maar hoe dan ook was mijn blik vooruitziend. Meer dan vijftig jaar later blijkt de scène me nog altijd te zijn bijgebleven.

Het was het eerste waar ik aan moest denken toen ik, meteen na de verschrikkelijke terreurdaden tegen de vrije pers in Parijs de afgelopen week, overal ‘I am Charlie’ zag opdagen, als ultiem blijk van solidariteit met het ‘vermoorde’ Franse opstandige blad.

‘Je suis Charlie.’ ‘I am Charlie.’ Het heeft impact. Het geeft precies aan wat we voelen. Toch is het vreemd dat de oertekst, die ons allen zo veel doet, afkomstig is uit Hollywood.

 

  • Geen reacties gevonden

Laat je reactie achter

Reageer als gast

0 / 1000 Beperking van tekens
Je tekst moet minder dan 1000 tekens bevatten
Your comments are subject to administrator's moderation.

Copyright © 2015-2017 Martin Rep | Bussum | Contact