sienejansen100jrVandaag wordt Francina Schipper-Jansen honderd jaar -- en zo wil iedereen dat wel worden! Een bloemetje voor een verbazingwekkende dame, die op de kleuterschool mijn tranen droogde.

Vier jaar was ik toen ik aan de hand van mijn moeder een piepklein lokaaltje aan de Bleekersstraat op ’t Vissershop in Zaandam naar binnen liep. Een angstige ervaring, want behalve mijn neefje Herrie Roode kende ik hier niemand.

Mijn moeder liep naar een mevrouw die ‘juffrouw Jansen’ heette. Ze had donker haar, een bril en ik vond haar meteen aardig. Natuurlijk was ze al heel oud: wel dertig jaar.

Een paar dagen later was Herrie ziek. Ik raakte in paniek bij het zien van uitsluitend onbekende gezichten en barstte in huilen uit. Het duurde een tijd voordat juf Jansen me getroost had. Ze gaf me een vilten lap en een plaatje om uit te prikken. Prikken deed het ’t allerliefst en ik blonk erin uit ook. Geen kind dat zo netjes langs de lijnen prikte als ik.

Afgelopen maandag belde ik haar op. 

“Met mevrouw Schipper.”

“Dag juffrouw Jansen”, zei ik. Ik noemde mijn naam. “Ken je me nog?”

Natuurlijk, zei ze. Voor de zekerheid begon ik toch maar uit te leggen wie ik was, maar ze onderbrak me. “Ik weet het heus wel hoor”, zei ze, “en ook dat je een paar jaar geleden nog bij me op visite bent geweest.” Ze vond het hartstikke leuk als ik de volgende dag bij haar een bloemetje zou komen bezorgen.

Kleuterklas

Dus sta ik een dag later bij haar op de stoep, met een tuiltje bloemen in een vaasje, en een kaartje erbij met de tekst ‘Juf Jansen 100 jaar. Van harte!’ Ik bel aan, ze zwaait vanuit de erker. Een paar tellen later doet ze de deur open. Ja zeg, zo wil ik ook wel honderd worden. De dame met het spierwitte haar in de deuropening zou ik geen dag ouder dan tachtig schatten. Toch wordt Siene Schipper-Jansen, mijn juffrouw van de christelijke kleuterschool, vandaag, vrijdag 10 juli, wel degelijk honderd jaar. Ze woont nog helemaal zelfstandig in haar eigen huis in de Schildersbuurt, verzorgt zelf haar fleurige tuin achter het huis (‘nou ja, m’n dochter helpt me wel eens’) en ze doet haar eigen huishouden. Om de veertien dagen komt de hulp in huis een ochtendje helpen, maar het meeste doet ze zelf, inclusief stofzuigen. Aan haar geheugen, korte of lange termijn, mankeert helemaal niets.

“Kom erin”, zegt ze, “hang je jas op. Wil je koffie?” Haar handen blijven weifelend in de lucht hangen. “Hè, we kunnen geen hand geven.” Ze dribbelt naar de keuken, schenkt koffie in en legt kokoskoekjes klaar voor ons beiden.

Zo jammer van die corona, vindt ze. Nu heeft ze al drie maanden niet meer naar de kerk kunnen fietsen en ze heeft ook al drie maanden geen auto meer gereden. “Ik weet niet of ik het straks nog wel durf.” Haar verjaarsfeest viert ze in de tuin van haar dochter op het Haaldersbroek. Vanwege de corona wordt het in drieën gesplitst. Eerst voor de familie, dan voor de buurtjes, en dan nog voor andere kennissen. Drie keer vijfentwintig mensen in een ruime tent. Ze hoopt maar dat het toch gezellig word, op anderhalve meter is het niet zo makkelijk kletsen met elkaar.

Siene Jansen (“eigenlijk heet ik Francina, helaas noemden ze me altijd Siene”) begon als kleuterleidster in het lokaaltje op ’t Vissershop. “Vreselijk was het daar. Veertig kinderen in zo’n kleine ruimte, er was niet eens een speelplein.” Later werd het beter, toen de school werd ondergebracht in een lokaal bij de gereformeerde Zuiderkerk aan de Dirk de Kortestraat. De laatste dertien jaar van haar werkzame leven werkte ze bij kleuterschool ’t Haventje in de Schepenlaan, die ze naar eigen inzicht kon inrichten. 

Al 37 jaar geniet ze van haar pensioen. Haar kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen wonen allen in de buurt. “Ik wel nog best wat ouder worden”, zegt ze. Ja, als ik net zo honderd werd als Siene Schipper-Jansen, zou ik dat ook zeggen. 

Reacties (5)

This comment was minimized by the moderator on the site

Leuk dat je er geweest bent Martin! Maar ik ken haar echt niet!
Jij dus ook maar op naar de 100!?

  Ria Rep
This comment was minimized by the moderator on the site

Bijna niet te geloven. Fietsen, autorijden, helder van geest en honderd jaar oud. Lang zal ze leven......

  Ton Kee
This comment was minimized by the moderator on the site

Wat heerlijk om zo oud t mogen worden!

  Diny
This comment was minimized by the moderator on the site

Leuk om te lezen: juf Jansen 100 jaar. Ik ken haar ook al vanaf de kleuterschool op de Dirk de Kortestraat. Maar ook later als mw. Schipper, als tante van mijn vriendinnetje Petra Schipper en van onze tijd in de Stationsstraatkerk. Wat een voorrecht om zo oud te worden.
Ineke

  Ineke
This comment was minimized by the moderator on the site

Yes Martin! En ik had twee juffen op de kleuterschool aan de Bleekersstraat.
Misschien was het net zo van: de ene komt, de andere gaat? 1955-56.
De andere juf heette Pos. Komt dat iemand nog bekend voor?
Als ik mijn ogen dicht doe zie ik het allemaal voor me. En met mooi weer wandelen:” één, twee in de maat anders wordt de juffrouw kwaad......”
Waar gingen we heen? Naar bv de Conradwerf. Zo, door het hek.
Echt leuk deze stukjes. Dank Martin.

  Margreet
There are no comments posted here yet

Laat je reactie achter

  1. Posting comment as a guest.
0 Characters
Bijlages (0 / 3)
Share Your Location

Copyright © 2015-2020 Martin Rep | Radboudlaan 14 | 1402 XP  Bussum | Contact