broodjeplus 3Elke twee weken komt een groepje mensen bij elkaar in het Jan Ligthartcentrum in Bussum. Voor een praatje, voor een kop koffie, voor een maaltijd. En om het gesprek aan te gaan over Jezus. “Wij zaaien niet, wij ploegen.”

Tien of twaalf mannen en vrouwen zitten om de tafel. Het gesprek is geanimeerd, ze kennen elkaar. Een van hen heeft een gitaar meegenomen en tokkelt wat. Hij begint er bij te zingen:

U bent mijn lied, Heer, Wij zullen zingen...

Er staat koffie en thee in thermoskannen klaar, en er zijn schotels met cake en koekjes. We zijn in de voormalige Jan Ligthartschool, vlak bij de Koepelkerk in Bussum, voor de bijeenkomst van ‘Broodje Plus’. In de woorden van Liesbeth van Mourik-Snoep van de protestantse wijkgemeente Sion, die ik via de mail om informatie vraag: “Het is een heel mooi project, waarbij eens per twee weken op vrijdagavond een groep mensen aanschuift voor eerst een kop koffie en koek, en dan een maaltijd van heerlijke soep, en een lekkere snack of bijzonder broodje en brood en divers broodbeleg, en daarna een toetje. Tijdens de maaltijd bidden we en wordt er kort iets uit de Bijbel verteld. Na de maaltijd is er bij de koffie/thee een goed gesprek over het Bijbelgedeelte en over geloof en leven.”

Liesbeth is er niet bij vandaag: ze is in blijde verwachting. Maar Daan Zwarts en Peternel Bos zijn al veel langer bij het project betrokken – Sion heeft pas een tijdje geleden aangehaakt – en kunnen er van alles over vertellen.

Broodje Plus is een initiatief van de Gereformeerde Kerk Vrijgemaakt en de Christelijke Gereformeerde Kerk. Toen beide genootschappen wegens inkrimping hun kerkdeuren in Bussum moesten sluiten, wilden zij toch aanwezig blijven in het dorp. Dat deden ze via Broodje Plus, met als doel ‘de Bussumers in aanraking te brengen met Jezus Christus.’ “Wij gaan een gesprek aan met de mensen die hier komen”, zegt Daan, “en in dat verhaal kun je je verhaal over Jezus kwijt.”

Dat is niet zo makkelijk, geven ze toe. “We hebben onze idealen moeten bijstellen. We gaan niet forceren de mensen een kerkkeuze te laten maken. We zijn al blij als we kunnen zeggen: ga weer eens een keer naar de kerk waar je vandaan komt.”

Lukt dat?

Peternel Bos: “Een enkele keer. We verplichten ze tot niets. Wel is er elke keer na de maaltijd een meditatie. Eerst hadden we Bijbelstudie, die werd geleid door Daan, maar dat groepje werd te klein. Nu houden we een Goed Gesprek, waarbij de mensen meer vragen stellen. Daar doen ook mensen aan mee die nooit naar de Bijbelstudie wilden. Inmiddels zitten we daar ook met de Bijbel op tafel.”

‘We bidden meestal in stilte, maar omdat bidden vandaag het thema is, bidden we gezamenlijk het Onze Vader’


Voorlopig zitten we nog aan de koffie in de zaal van het Ligthart-centrum, terwijl in de belendende ruimte de tafels worden gedekt. De gitarist, Jaap van Overbeeke – hij is een van de acht vrijwilligers die vandaag aanwezig zijn: vijf gastheren en –dames, en drie in de keukenploeg – pikt uit het tafelgesprek de naam Jaap Fischer op en begint spontaan diens liedje Monniken te zingen:

Daar waren twee monniken, Hans en Joop
In een klooster op een heuvel...

broodjeplus 1

Ruim twintig mensen nemen even later plaats aan de tafels. Er staan soepstengels klaar, die meteen dankbaar worden weggeknabbeld. De tomatensoep die daarna verschijnt, wordt met goedkeurend gemompel ontvangen. Maar eerst staat vrijwilliger Eduard Dozy op. “We bidden meestal in stilte”, zegt hij, “maar omdat bidden vandaag het thema is, bidden we gezamenlijk het Onze Vader.”

Als de maaltijd al is begonnen, loopt een spichtige vrouw binnen. Sommige gasten trekken een afkeurend gezicht. “Zo’n junkie hoort hier niet”, zegt een van hen. Maar Peternel is duidelijk: “Iedereen mag komen.” Tegen mij zegt ze: “Er zijn haast nooit acceptatieproblemen. In het verleden een tijdje met een Iraniër. Die sprak haast geen Nederlands. Op een gegeven moment is hij weggebleven, ik weet niet waarom, we hadden weinig contact met hem.”

Na de soep wordt een broodje frikadel op tafel gezet. Met vork en mes zo’n broodje te lijf gaan vinden sommigen maar overdreven. Er wordt heerlijk in gehapt, en ook de boterhammen daarna vinden hun weg.

Net als iedereen denkt dat het een rijke maaltijd is geweest, wordt er appelkruimeltaart met slagroom binnengebracht. De keukenhulp die die heeft gebakken, wordt naar voren gehaald en krijgt een dankbaar applaus.

Eten is een goede manier om met elkaar in contact te komen, zegt Peternel. Daan vult aan: “Wij doen niets stiekem. De mensen hier weten waar we voor staan. Bijbels uitdelen doen we niet, je moet het vóórleven. Wij zaaien niet, wij ploegen.”

Tijd voor het Goede Gesprek. Twee vrouwen stappen op en kijken verontschuldigend naar Peternel. “We moeten echt weg.” “Wat jammer”, zegt ze. Voor de meditatie loopt de groep weer naar een andere tafel, zodat de keukenploeg de bordjes kan afruimen en daarna meeluisteren. Eduard Dozy leest de tekst voor uit de Bijbel in Gewone Taal. Het is een tekst uit de Berg- rede, Matteüs 7: ‘Als je iets vraagt, zul je het krijgen.’

‘Jezus kun je alles vragen in het gebed, maar je moet soms geduld hebben’


broodjeplus 4Dat staat er wel, maar het komt niet zo pasklaar naar je toe als je iets vraagt aan God, zegt hij. “Jezus kun je alles vragen in het gebed, maar je moet soms geduld hebben. Ik ben nu gelukkig getrouwd. Ik heb God heel vaak om een vrouw gevraagd, uiteindelijk heb ik die gekregen, maar ik moest veel geduld hebben.”

Daan Zwarts leidt de discussie die daarna volgt. Wat je aan God vraagt, krijg je beslist, zegt hij. Maar niet altijd zoals je het gedacht had. “Als je om eten vraagt, kan God zeggen: jij bent bezig met jouw eten, maar kijk eens naar andere mensen die veel minder hebben. Uiteindelijk zul je krijgen wat je vraagt. Maar leer eerst naar andere mensen te kijken en je af te vragen wat die nodig hebben.”

Het is een moeilijk onderwerp, niet heel veel gasten discussiëren mee. Met gitaarbegeleiding van Jaap wordt een afsluitend lied gezongen. Dan sluit Daan af met gebed. Gasten en vrijwilligers nemen afscheid. Tot over twee weken.

 

  • wieger rozema

    Ha die Martin
    Wat een leuk verhaal, het werk komt me byzonder bekend voor, zo hebben Paulien en ik in de tachtiger jaren meegewerkt aan het Kruispunt, ongeveer dezelfde ingrediënten en activiteiten en later in de oecumenische werkgroep Samen Leven in Kanaleneiland speciaal gericht op de ontmoeting met de Nederlandse, Turkse en vooral veel Marokkaanse Nederlanders. Zinnige en bescheiden pogingen om iets in de samenleving uit te voeren en idd voorleven. Onze Geert is hiermee fulltime bezig in het kader van de RK Eusebiusparochie in Arnhem, hij functioneert als buurtpastor in Sint Marten en Klarendal. Gesteund door de huidige missionaire en vriendelijke Paus Franciscus. Wij vinden dit zeer zinnig en prettig werk om te doen. Groeten je jongste neef uit Utrecht Wieger

    Short URL:

Laat je reactie achter

Reageer als gast

0 / 1000 Beperking van tekens
Je tekst moet minder dan 1000 tekens bevatten
Your comments are subject to administrator's moderation.

Copyright © 2015-2017 Martin Rep | Bussum | Contact